Η ομορφιά είναι ρατσισμός. Κανένας δεν ρωτιέται πως θα ήθελε να γεννηθεί.  Aνέκαθεν, η ομορφιά θεωρούνταν φυσικό χάρισμα. Από αρχαιοτάτων χρόνων, οι άνθρωποι, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, έβρισκαν τρόπους να αναπτύξουν, αυτό το φυσικό χάρισμα. Έτσι βλέπουμε, να ασχολούνται με αθλητισμό ώστε να αποκτήσουν αρμονικό σώμα, να περιποιούνται την κώμη τους, να δίνουν σημασία στην ένδυση τους, να ζωγραφίζουν στο σώμα τους (δερματοστιξία =tattoo), να προκαλούν διάταση των χειλέων και του λαιμού, με ειδικά δακτυλίδια (συνήθεια σε ορισμένες φυλές της Αφρικής και Ασίας (National Geographic), να χρησιμοποιούν διάφορες φυσικές καλλυντικές ουσίες και χρωστικές, κλπ. Ο λόγος είναι, ότι η ομορφιά είναι ένα προσόν, που φαίνεται να επηρεάζει, τις περισσότερες εκδηλώσεις της ζωής μας , όπως την προσωπική, ερωτική, κοινωνική ακόμα και την επαγγελματική.

 

Παναγιώτης Μάνταλος
Πλαστικός Χειρουργός
 
περισσότερα...

ΠΕΡΙ ΜΥΤΗΣ ΚΑΙ ΡΙΝΟΠΛΑΣΤΙΚΗΣ

 

Εάν υπάρχει, ένα ανατομικό τμήμα του προσώπου, που μας χαρακτηρίζει περισσότερο, σαν προσωπικότητες, αυτό είναι η μύτη μας. Αυτό συμβαίνει, γιατί είναι το πιο προεξέχον σημείο του προσώπου και συγχρόνως, βρίσκεται στο κέντρο αυτού. Έτσι η μύτη, συμβάλει τα μέγιστα στην αρμονία, όλου του προσώπου και ακόμη και του σώματος, σε μικρότερο όμως βαθμό (είναι γνωστό, ότι, σε ένα ψηλό σώμα δεν θα ταίριαζε μία κοντή μύτη!).

Συγχρόνως όμως κι ευτυχώς για μας, είναι και το πιο εύκολα μεταβαλλόμενο σημείο, μέσω της Αισθητικής Πλαστικής Χειρουργικής.

Υπάρχει αρκετή ανέκδοτη σημειολογία, στις ιστορίες κάθε λαού, που έχει σχέση με το μέγεθος της μύτης και το συμβολισμό της στον ανδρικό αλλά και στον γυναικείο πληθυσμό. Ας θυμηθούμε ότι υπάρχει χωριό στην γειτονική Ιταλία, που γίνεται, ετήσια, διαγωνισμός μεγαλύτερης μύτης. Στους πίνακες ζωγραφικής, η κακομουτσουνιά, και όλοι οι αρνητικοί χαρακτήρες, συνήθως απεικονίζονται και με άσχημη μύτη. Ο Cyrano, ντρεπόταν να εκφράσει αυτοπροσώπως, τον έρωτά του στην Ρωξάνη!

Στο παρελθόν, η μεγάλη μύτη με την συνυπάρχουσα ανεπτυγμένη αίσθηση της όσφρησης, στα θηλαστικά, τους επέτρεψε να επιβιώσουν και να εξελιχθούν, κάτω από τις ανταγωνιστικές συνθήκες της ζούγκλας. Ο άνθρωπος εξελισσόμενος και αναπτύσσοντας το νου και την ευφυΐα, δημιούργησε νέα όπλα και τεχνολογία, και κατάφερε να κυριαρχήσει, αλλά έχασε σταδιακά αυτό το προειδοποιητικό αμυντικό όπλο του, την όσφρηση. Έτσι η εξέλιξή του άλλαξε και την εικόνα του, προς εκείνη με μικρότερο μέγεθος αυτού του χαρακτηριστικού. Από τον προηγούμενο αιώνα, ήδη, με την ανάπτυξη της Πλαστικής Χειρουργικής και την εύκολη πλέον μεταβολή αυτού του χαρακτηριστικού στον άνθρωπο, άρχισε να γίνεται δημοφιλής η ρινοπλαστική.

Στην αρχή, η ρινοπλαστική ξεκίνησε να γίνεται, για μεγάλες μύτες που χρειάζονταν σμίκρυνση. Στις δεκαετίες του ’50, ’60 και ’70, έγινε δημοφιλής η ‘Γαλλική’ μύτη, που χαρακτηριζόταν από μικρό μέγεθος, κοίλανση της ράχης και ανύψωση της κορυφής. Όποιος έκανε αυτού του τύπου την ρινοπλαστική, χαρακτηριζόταν από το γνωστό, αφύσικο για τις σημερινή αισθητική, μετεγχειρητικό αποτέλεσμα. Τις δεκαετίες του ’90 και σύγχρονα, άρχισε να αναπτύσσεται η τάση για πιο φυσικό αποτέλεσμα.

Τα τελευταία χρόνια, η τάση είναι να μην γίνεται, παρά ελάχιστα, εμφανής η μετεγχειρητική αλλαγή και να πετυχαίνουμε την πιο αρμονική μύτη, για το συγκεκριμένο πρόσωπο, παρά την πιο ωραία μύτη σαν αισθητική μονάδα. Επιπλέον, δίνεται ιδιαίτερη σημασία και στην διατήρηση ή και αύξηση της λειτουργικότητας και της αναπνευστικής λειτουργίας. Αυτό επιτυγχάνεται στο ίδιο χειρουργείο, με διόρθωση του σκολιού διαφράγματος (αν συνυπάρχει), ενίσχυση της ρινικής βαλβίδας (με βλενοχονδρικούς κρημνούς ή μοσχεύματα) και διαχείριση των κάτω ρινικών κογχών (αν έχουν καταστεί αντανακλαστικά υπερτροφικές).

Έτσι, ο Πλαστικός Χειρουργός προσπαθεί, να πετύχει με την ρινοπλαστική, ένα φυσικό αποτέλεσμα, που να είναι αρμονικά, αναλογικό, με το υπόλοιπο πρόσωπο και να επιτυγχάνεται έτσι, βέλτιστη εικόνα στο πρόσωπο και καλύτερη αναπνοή. Να «ομορφύνει» δηλαδή το πρόσωπο, αυτός είναι ο πρωτεύων στόχος και μάλιστα, να μην διακρίνεται από πού προέρχεται η αλλαγή.

Σε αυτήν την ρινοπλαστική, μπορεί να χρειασθεί χρήση χόνδρινων μοσχευμάτων και ειδικών ραμμάτων. Η καλύτερη και πιο ασφαλής πηγή χόνδρινων μοσχευμάτων, είναι από τον ίδιο τον οργανισμό και συγκεκριμένα από το ρινικό διάφραγμα και δευτερευόντως από τα πτερύγια των αυτιών, ή πλευρικό. Η χρήση ξένων μόνιμων υλικών (Gore-Tex, Teflon, σιλικόνη, PTFE, Porex, κλπ) είναι επισφαλής και θα πρέπει ή δυνατόν να αποφεύγεται.

Η χρήση της ανοικτής ρινοπλαστικής, βοήθησε πολύ, στην τελειοποίηση αυτών των τεχνικών και στην επίτευξη υψηλότατου βαθμού αισθητικών και λειτουργικών αποτελεσμάτων.

 

Παναγιώτης Μάνταλος